Głębokie zaniepokojenie

Po kolejnym przesunięciu granic niewyobrażalnego, wyrażamy „głębokie zaniepokojenie”, powtarzający się komunikat w mediach i wiadomościach.

Tytuł cyklu Głębokie zaniepokojenie pochodzi od intensywnego stanu konsternacji i reakcji na współczesny świat, w którym fundamentalne normy przyzwoitości bywają nierespektowane w sposób rażący i nieproporcjonalny.

Prace w tym cyklu próbują uchwycić momenty niepewności, dezorientacji i emocjonalnej czujności, które towarzyszą odbiorcom w zetknięciu z codzienną rzeczywistością.

ZWIĘKSZONA UWAŻNOŚĆ I SYGNAŁ EMOCJI DEZORGANIZUJĄ MYŚLI.

DOTYK NIERÓWNOŚCI, CHROPOWATOŚĆ STRUKTURY, NIEZGODNOŚCI RYS POWIERZCHNI.

SPÓJNOŚĆ CZĄSTEK TEKSTURY, SŁABNĄCY PULS KOLORÓW, STYGNĄCA CZERWIEŃ WPŁYWAJĄ NA PERCEPCJĘ GŁADKIEJ PROSTOTY STONOWANEJ STRONY NIEPOKOJU.

UNIKANIE NADMIERNEGO OBCIĄŻENIA TOLERUJE STAŁE BODŹCE, OSIĄGA STAN OPANOWANIA PRZEKRACZAJĄC PRÓG OBOJĘTNOŚCI. 

W REGULARNYM WYRAŻANIU UCZUCIA ZANIEPOKOJENIA MOŻE ZACHODZIĆ PROCES ADAPTACJI, KTÓRY PROWADZI DO STOPNIOWEGO PRZYZWYCZAJENIA I ZOBOJĘTNIENIA NA TO DOZNANIE. ZJAWISKO WYNIKA Z PSYCHOLOGICZNEGO MECHANIZMU, KTÓRY ZMNIEJSZA INTENSYWNOŚĆ REAKCJI EMOCJONALNEJ W ODPOWIEDZI NA POWTARZAJĄCE SIĘ BODŹCE. PRZYZWYCZAJANIE SIĘ DO SYGNAŁÓW ALARMUJĄCYCH MOŻE PROWADZIĆ DO UŚPIENIA CZUJNOŚCI, CO Z KOLEI ZWIĘKSZA RYZYKO NIEDOSTRZEŻENIA ZAGROŻEŃ.